Triskellon Blog Wim Kooi

Triskellon, alles op gebied van mens en werk

mei 9th, 2011

Verspilling van talent?

No Comments, Geen categorie, by wimkooi.

Kort geleden zag ik een uitzending  van Uitgesproken VARA.  OK, beetje gekleurd, beetje overdreven wellicht en die Jan Tromp: je moet er een beetje tegen kunnen.

Er blijken in Nederland zo’n 2000 kinderen van asielzoekers rond te lopen die hier wel 10 jaar wonen, totaal vernederlandst  zijn, hun geboorteland niet of nauwelijks kennen, de taal niet spreken en terug moeten naar hun land van herkomst. Waar ze soms bang moeten zijn of ze het wel overleven. Wat zij willen is één ding: hier blijven, bij ons, en hier werken aan hun toekomst, hun loopbaan.

Natuurlijk staat voor mij de menselijke kant van de zaak voorop. Maar ik bekijk het in deze blog vanuit een soort landsbelang. Al deze kinderen willen ook gaan bijdragen aan ónze economie. En hun plek veroveren op ónze arbeidsmarkt. Dit is een kans mensen! Onze kans is ook hun kans. Een goed draaiende economie heeft talent nodig. Hier zijn ze. Alstublieft meneer Leers.

We maken ons zorgen over de gevolgen van de vergrijzing. Al die babyboomers die binnenkort stoppen met werken. Wie gaat hun werk overnemen? We verwachten tekorten op de arbeidsmarkt. Die zijn er nu al. En grote kans dat ze anders wel ontstaan. Zie het voorbeeld van de Noord-Veluwe. http://bit.ly/khpUyI. Hoe vullen we die op? Hier staan ca 2000 enthousiaste en gemotiveerde talenten voor ons klaar. Koesteren die talenten.

En nu ik toch aan het bloggen ben over dit onderwerp: Even reclame. Ik steun al jaren de UAF, de Stichting voor Vluchteling Studenten. Die doen uitstekend werk voor vluchteling-studenten en kunnen nog wel wat extra steun gebruiken. Zie www.uaf.nl

mei 3rd, 2011

ZZP-ers in de wacht.

No Comments, Geen categorie, by wimkooi.

Via Twitter kwam kort geleden het volgende nieuwsbericht voorbij.  ‘Minister Henk Kamp zet zzp’ers in de wacht’. Het kabinet meent dat zelfstandigen zonder personeel nu eenmaal bewust gekozen hebben voor het ondernemerschap en als zodanig geen beroep mogen doen op collectieve werknemersregelingen. Zie http://bit.ly/jYWDnV Verrassend van deze liberale minister.

Ik vind het juist goed als werkenden gestimuleerd worden meer als zelfstandige, of beter, als ondernemer te gaan werken. Ieder mens moet leren ondernemen. Dat is niet alleen goed maar in veel gevallen ook gezond. Een klein beetje terug naar vroeger toen mensen zelf rechtstreeks en in het zweet des aanschijns hun eigen kost verdienden door werk aan te nemen en als dat werk erop zat op zoek te gaan naar ander werk. Hard werken en altijd de spanning van het vinden van voldoende werk. En het vinden van de juiste mensen die op hun beurt mee konden profiteren van jouw ondernemingszin. Het mag allemaal wat liberaler vind ik.

Ik chargeer af en toe graag maar ik krijg de koude rillingen op mijn rug als ik zo’n gesprek hoor waarbij de ene vijftiger met zijn vele dienstjaren zijn collega met nog meer dienstjaren ’s morgens vroeg bij de koffieautomaat vol medelijden aankijkt terwijl hij DE vraag stelt: ‘En Karel, hoe lang moet jij nog?’ ‘Nou’, zegt Karel, ‘over drie weken op de dag af zeven jaar en vijf maanden. Maar misschien heb ik voldoende vakantie gespaard dat ik al een maand eerder weg ga.’ Eindelijk, na een arbeidzaam leven en blij dat hij tenminste geen burn-out heeft opgelopen zoals veel van zijn collega’s.

Pensioenregelingen en sociale voorzieningen zijn prima. Maar ze hebben te vaak ook het averechtse effect dat ze mensen weerhouden van gezond ondernemerschap, het denken en initiatieven nemen over de eigen toekomst. Bij de eigen organisatie of bij een andere.

Stimuleer het ondernemerschap! Dat is juist goed! Prikkel mensen om hun eigen ding te doen! Kamp zou er goed aan doen om juist wel wat te doen aan goede regelingen voor ondernemers. Maar inderdaad niet teveel. Want een ondernemer zou eens lui worden.

En ben jij die werknemer en herken je je een heel klein beetje in Karel en/of zijn collega? Neem het heft in eigen hand en ga ondernemen in je loopbaan!! Hulp nodig? Van harte welkom bij Triskellon!

april 20th, 2011

Coachingsgesprek werd sollicitatiegesprek

No Comments, Geen categorie, by wimkooi.

Ze belde op voor een kennismaking in verband met coaching naar nieuw werk. Een mevrouw van in de veertig, met veel werkervaring maar helaas in de ziektewet terecht gekomen vanwege een progressieve aandoening. Ze zocht een bureau dat haar kon helpen bij haar re-integratie. Zoals vaak gebeurt wilde ze ons spreken, evenals enkele andere bureaus. Ik vind het trouwens prima dat mensen gaan shoppen. Zo kiezen ze bewust voor Triskellon en maken ze een goede afweging.
Er ontspon zich een plezierig gesprek. De vereiste ‘klik’ was aanwezig. Ze voelde zich op haar gemak en sprak honderduit. Aan het eind van het gesprek gaf ze aan een week later een afspraak te hebben bij een ander bureau en daarna haar keuze te zullen bepalen. Ik had alle vertrouwen in een voor ons goede afloop. Zo geschiedde. Ze koos voor Triskellon vanwege het persoonlijke aspect en omdat wij haar reële adviezen gaven in verband met haar aanstaande keuring voor de WIA.
Nadat de formaliteiten voor de start van het traject achter de rug waren nodigde ik haar uit voor het eerste coachingsgesprek. Vooral bedoeld om werkafspraken te maken en om vooruit te kijken. Inmiddels was Triskellon aangezocht door een buurman in het Agrarisch Bedrijven Centrum op zoek naar een management-assistente. Daar hadden wij wel een kandidaat voor die diezelfde ochtend met mij een afspraak had.
Het geplande eerste coachingsgesprek werd zo een voorbereiding op het sollicitatiegesprek dat door de werkgever aansluitend was gepland. Ik kon haar er nog net van tevoren op de hoogte stellen zodat ze zich erop kon kleden. Het sollicitatiegesprek duurde vervolgens twee uur met een positief resultaat. Ze was aangenomen en kon de week erop beginnen. Fantastisch!!! Iedereen blij, zij voorop. Maar ik ook want dit zijn de pareltjes in mijn leven als loopbaancoach. Nu is zij mijn buurvrouw en spreken we elkaar als buren. Maar ook over haar werk want dat is de afspraak. Duurzame re-integratie graag.

Zo werk ik graag. Ik houd ervan trajecten zorgvuldig en in aansluiting op de wensen van cliënt en opdrachtgever uit te voeren. Maar als zich dan onverwachts een kans voordoet ook snel kunnen schakelen.

maart 21st, 2011

Het mes erin bij UWV

2 Comments, Geen categorie, by wimkooi.

Het kan raar lopen. De werkloosheid is hoog door de economische crisis. Mensen zitten thuis met al hun kennis en vaardigheden, op zoek naar werk. In dit soort tijden zou je verwachten dat er extra wordt geïnvesteerd in allerlei vormen van coaching van werklozen om ze zo snel mogelijk weer aan werk te helpen. Als het niet lukt in hetzelfde soort werk, dan maar wat anders, is het betaalde werk er niet, dan vrijwilligerswerk. Niets is slechter dan langdurig thuis te zitten. Al of niet achter de geraniums. Iedereen is het daarover eens. Hooguit wellicht de handelaar in dezelfde geraniums uitgezonderd.

Werk aan de winkel dus voor bijvoorbeeld een organisaties als UWV, gemeenten, de re-integratiebranche en alle intermediairs. Met de werkzoekende zelf voorop natuurlijk. Zo ging het voorheen ook.

Edoch, het loopt anders. Verleden jaar bleek er door UWV (althans het Werkbedrijf) al een enorme overschrijding te hebben plaats gevonden van het re-integratiebudget. Wat ik nog steeds niet echt begrijp want dat bestond toch voor een belangrijk deel uit niet uitgekeerde uitkeringsgelden? De UWV-medewerkers moesten veel meer zelf doen voor hun cliënten. Leuk voor hen maar door het enorme aanbod deels onbegonnen werk. Daar zijn Triskellon en veel andere bedrijven die werkten voor het UWV flink de sigaar van geworden want totaal onverwacht bleven de cliënten weg. Maar goed, wij leven nog.

En nu: het wordt nog erger. Bij het UWV moeten zo’n 5000 mensen weg en de ontslagen zullen vallen door de hele organisatie heen. Het mes moet erin. Het feit dat veel van hun werkzaamheden worden overgenomen door gemeenten speelt mee. Evenals de vele kritiek op de aanpak van het UWV die ik deels ook deel.  En natuurlijk de werk-naar-werkbegeleiding die los van het UWV plaatsvindt.

De oplossing voor UWV-cliënten heet e-coaching. Mien Dobbelsteen (wie kent haar nog?) moet als dokter van der Ploeg haar ontslagen heeft  maar met Werkm@p aan de slag. En met de sociale media. Achter de computer. Ik raak compleet van slag als ik alleen maar aan haar noodkreet denk! Het altijd weer hartverscheurende: ‘Koooooooos!!!!!!!!’ En ze moet zichzelf maar redden. Ik denk dat veel UWV-cliënten zich niet zullen redden met e-coaching. Over hen maak ik me zorgen. Grote zorgen.

Ik kijk alvast maar vooruit. Ik maak Triskellon klaar voor de toekomst: Met ruimte voor de UWV-cliënten die toch weer naar ons worden doorverwezen.  En ondertussen wens ik de goedwillende, hardwerkende UWV-ers veel sterkte.

februari 13th, 2011

Over zes dagen werken en één dag niet.

1 Comment, Geen categorie, by wimkooi.

Zo heb ik het geleerd want zo zou het in de bijbel staan. Zes dagen werken: van maandag tot en met zaterdag en de zondag absoluut niet. Op zondag mocht ik dus niet fietsen, geen huiswerk maken van school, niet zwemmen, moest ik dus zondagse kleren aan, moest ik naar de kerk en liefst twee keer. Op zondag waren de winkels dicht en was het stil op straat. Een saaie dag vond ik en ik was eigenlijk meer van de maandag. Nou ja, meer van de vrijdag eigenlijk want dan stond het vrije weekend voor de deur. De vrijdag was voor mij altijd een beetje vrijheidsdag.
In onze 24 uurs economie zijn de verschillen tussen de zondag en de andere dagen zacht gezegd vervaagd. Het leven gaat altijd voor een groot deel op dezelfde manier door. Het verschil tussen de zondag en een door de weekse dag merk je alleen nog in de van oorsprong protestantse delen van het land. Zondagse kleding dragen we ook door de week. En andersom. Anders gezegd: we hebben het niet meer. Speciale kleding voor speciale gelegenheden, dat hebben we wel. Eigenlijk maken we dus nu dat onderscheid: tussen gewone en speciale gelegenheden. Zondagse momenten door de week en andersom. Ik krijg de hele week door mijn zakelijk gerichte email. Ook op zondag. Juist ook op zondag. En de tweets van collega’s krijg ik ook de hele week. Haast dag en nacht. De 24-uurs werkers.
Hoe zit het dan met die ene dag? Willen we dat niet meer? Voormalig ARP- en CDA-politicus Willem Aantjes, een man die ik bewonder, zei het ooit zo. ‘Vier die ene dag van de week als een bijzondere dag. Dé dag in de week waarop je niets moet maar waarop je mag. Op zondag maar dat hoeft niet als dat niet meer kan. Maar houd wel de regelmaat aan.’
Dat doe ik nu ook zoveel mogelijk. Ik houd daarvoor zoveel mogelijk de zondag aan want dat past bij mijn leven. Op die dag hoef ik niets maar ik mag …. Voor die weldadige, broodnodige rust.

januari 3rd, 2011

Mijn verrassing met Kerst

1 Comment, Geen categorie, by wimkooi.

Hoe een re-integratietraject van een veertiger toch tot werk leidde. En naar Merci-tjes.

Halverwege 2009 maakte ik kennis met een man van rond de veertig. Een prachtige, intelligente vent, geboren en getogen op de Balkan. In de jaren negentig verhuisde hij naar Engeland waar hij een succesvolle carrière opbouwde. Een jaar of zeven geleden kwam hij samen met zijn Nederlandse vriendin in Nederland wonen. Hij slaagde er helaas niet in om zich onze taal voldoende eigen te maken en hij kwam ook niet verder dan laaggeschoold werk. Hij verloor zijn werk en niet veel later liep zijn relatie stuk. Toen wij elkaar geruime tijd later leerden kennen zat hij in een periode van zorgen en financiële problemen.
Eind 2010 vond hij werk. En niet zomaar werk, deze keer vond hij het werk dat echt bij hem paste. Hij was dolgelukkig. En wij ook. Een mooi resultaat van een intensief reintegratie-traject. De opdrachtgever betaalde  zoals afgesproken, niet onbelangrijk want ook de Triskellon-schoorsteen moet roken.
Maar de echte beloning kwam nog. Vlak voor Kerst bracht de post een pakketje bestaande uit een briefje voor zijn loopbaancoach Heidi en een doosje Merci-tjes, van die overheerlijke chocolaatjes. Een totale verrassing voor ons. En van iemand van wie we dit zeker niet hadden verwacht. Een ontroerend moment zo vlak voor Kerst.

december 19th, 2010

Van 2010 naar 2011

No Comments, Geen categorie, by wimkooi.

2010 spoedt zich ten einde. Bij mij is 15 december ongeveer de datum waarop ik de balans ga opmaken over het afgelopen jaar. En vooruit kijk naar Kerst en de jaarwisseling. De Kerst-CD’s komen tevoorschijn en de Weihnachtskantaten van JS Bach klinken weer in mijn auto.

Tijd voor de jaarafsluiting. Natuurlijk kijk ik bij het terugkijken naar de zakelijke kant. Wat heeft het jaar in financieel opzicht gebracht. En hoe zit het met de klanten? En met de successen? Maar ik kijk ook naar de persoonlijke kant. Dat is goed om te doen. Ook voor jou. Vragen die je jezelf kunt stellen:

2010

Waar ben je trots op? Wat was een mooi (en misschien wel het mooiste) moment? Wat was een moment dat je liever wilt vergeten… Wat heb je bereikt in je loopbaan? Wat heb je dit jaar geleerd? Wie zou je willen bedanken voor wat hij/zij voor jou heeft gedaan? Wat waren je inspiratiebronnen? Hoe zou je 2010 in 3 woorden kunnen samenvatten voor jezelf?

2011

Waar zie je naar uit in het nieuwe jaar? Wat zijn de stappen die je wilt zetten in je loopbaan? Heb je plannen voor 2011? Met wie zou je komend jaar iets willen afspreken/ meer willen afspreken? Wat is je grootste wens voor 2011? Zijn er nieuwe dingen die je wilt leren ? Waar en bij wie zoek je je inspratie in 2011?  Hoe zou je 2011 in 3 woorden kunnen samenvatten voor jezelf?

Veel vragen om mee bezig te gaan. En leuk om het te doen! En dat je triskell in 2011 maar mag draaien als een tierelier.

Voor wie meer over de triskell wil weten, kijk even op de pagina Wie zijn wij op onze website.